بدترین خبر چند ماه اخیر برای جامعهی علمی کشور عزیزمان، خبر شهادت استاد مسعود علیمحمدی بود. فرصت انجام مصاحبه با ایشان برای شبکهی رشد از دست رفت، متاسفانه دیر جنبیدیم.
مصاحبهای را که در ادامه میخوانید در سال 1371 و از طرف نشریهی اخبار پژوهشکدهی دانشهای بنیادی (IPM) با ایشان و به عنوان اولین فارغالتحصیل دورهی دکتری فیزیک دانشگاه صنعتی شریف انجام گرفته است.
ایشان با دست پُر از این دنیا رفتند و حتماً کارهای علمی ناتمامی داشتند، کارهایی که در آیندهای نزدیک بهدست شما تکمیل خواهند شد.
روحش شاد. |
سوال 1. لطفاً سوابق تحصیلاتی خود را بهاختصار شرح دهید.
علیمحمدی: بنده پس از اخذ دیپلم خود در سال 1356 از دبیرستان شهریار قلهک، به تحصیل در دورهی لیسانس فیزیک دانشگاه شیراز پرداختم و تا سال 1364 به این کار مشغول بودم! پس از آن در دورهی کارشناسی ارشد فیزیک دانشگاه صنعتی شریف پذیزفته شدم و در سال 1361 هم در دورهی دکترای فیزیک نظری همان دانشگاه به ادامهی تحصیل پرداختم و در مهرماه امسال (1371) فارغالتحصیل شدم.
سوال 2. دربارهی علائق تحقیقاتی خود توضیح دهید.
علیمحمدی: زمینهی اصلی تحصیلات و کار تحقیقاتی بنده، شاخهی نظری ذرات بنیادی و بالاخص نظریهی ریسمان است. بهطور دقیقتر، در زمینهی نظریهی میدانهای همدیس کار کردهام. موضوع رسالهی دکترای من، مدلهای WZNW (که یکی از انواع جالب نظریههای همدیس است) بر روی سطوح ریسمانی با جینس بالا است. بهطور کلی به تمام مباحثی که به گونهای با نظریهی میدانها، مدلهای وحدتبخش نیروها (که نمونهی بارز آن نظریهی ریسمان است) و مباحث ریاضی مربوطه علاقمندم.
سوال 3. ارتباط شما با مرکز [مرکز تحقیقات فیزیک نظری و ریاضی] چگونه بوده است؟
علیمحمدی: بنده تاکنون در اکثر سخنرانیهایی که توسط مرکز تحقیقات برگزار شده است، شرکت کرده و استفاده کردهام.
سوال 4. وضع فعلی و آنیدهی تحقیقات در زمینههای ریاضیات و فیزیک نظری را در ایران چگونه ارزیابی میکنید؟
علیمحمدی: از این جهت که بنده بهتازگی به این وادی وارد شدهام، هنوز نمیتوانم شناختی جامع و کامل داشته باشم. ولی به نظرم میرسد که تحقیقات داخلی، در حال پایهگذاری است و ایجاد و تقویت دورههای دکترای داخل کشور (البته با حفظ دقیق استانداردها)، تنها کانال مطمئن و ثابت برای ادامهی تحقیقات در فیزیک و ریاضی روز است، البته مشروط بر آنکه سایر سیاستهای اجرایی و علمی کشور (و همچنین دیدگاههای مسئولین) در جهت تقویت این دورهها باشد، که متاسفانه تا دستیابی به این هدف، راه درازی در پیش است. در همین حال، تصور می کنم که تنها راه علمی رسیدن به این آرمان، تلاش و فعالیت جدی و مستمر همهی افراد علاقهمند میباشد، تا اینکه بتوانیم لیاقت و شایستگی محقق ایرانی، برای تحقیق در داخل کشور را (علیرغم مشکلات و کمبودهای عدیده) عملاً به اثبات برسانیم.
سوال 5. حال که میخواهید دورهی فوقدکتری خود را در این مرکز بگذرانید و بهمدت 2 سال در این مرکز کار کنید، چه انتظاراتی از مرکز دارید.
علیمحمدی: انتظار خاصی ندارم. تنها امیدوارم که این مرکز، محیطی آرام، فعال و مناسب برای تبادلات علمی داخلی و خارجی باشد.
منبع: http://ipm.ac.ir/doc/alimohamadi.pdf